Kees en Jacqueline

Van 12 tot 28 november 2019 zijn Kees (werkgroeplid) en Jacqueline weer in India op bezoek geweest. Op deze pagina leest u hun ervaringen. Ook hun reisverslag van 2018 vind u op deze pagina.

 

26 november

Wat vliegt de tijd toch snel. Voor we het weten zijn we alweer bijna aan het eind gekomen van ons verblijf in India. Hoog tijd om weer wat te vertellen over onze ervaringen van de afgelopen week.

Via Prempaul en Alice hadden we al veel foto’s gezien en verhalen gehoord over de sloppenwijken. Vrijdagochtend was het moment dat we mee konden om zelf de situatie te zien. Vanwege ons bezoek hebben we op deze dag de kerstviering gehouden. Al vroeg in de ochtend, om 4:30 uur gingen we weg. Dit om zo min mogelijk aandacht te trekken van autoriteiten. Al is het relatief veilig, toch moet Prempaul oppassen.

De eerste plaats die we bezochten was Ponnur. De mensen wonen hier onder een viaduct, weggestopt van de andere mensen. Hun hutjes zijn niet meer dan wat stokken met plastic. We kunnen maar moeilijk begrijpen dat dit hun leefomgeving is. Na een gebed en zingen hebben wij ons kort voorgesteld. Daarbij hebben we de groeten overgebracht vanuit Nederland en hen de wens meegegeven dat de Heere hen mag helpen en bijstaan in al hun noden en dagelijkse bezigheden. Na deze korte bemoediging gaf Prempaul hen ook een bemoediging vanuit Gods Woord. Als afsluiting van de bijeenkomst hebben we hen een kerstgeschenk gegeven wat bestond uit rijst, zeep, appels, een deken, een bord en voor de dames oorwarmers voor de komende koude dagen.

Daarna gingen we verder naar Ittikampadu, de tweede sloppenwijk. De mensen zaten al op ons te wachten. In deze plaats hebben we ook de oude vrouw ontmoet waar Prempaul over verteld heeft tijdens zijn presentaties toen hij in Nederland was. Ze kan slecht zien en horen, maar geholpen door een jongen kwam ze er toch bij zitten om mee te bidden en om te luisteren naar Gods Woord. Ook hier werd gezongen en hebben wij weer kort wat verteld. De kerstgeschenken werden dankbaar ontvangen. Wat een blijdschap zie je dan toch als ze een pakket krijgen overhandigd. Ook bij de oude vrouw. Al ziet ze slecht, toch zie je haar gezicht stralen van blijdschap en dankbaarheid.

Vervolgens was Nidubrolu aan de beurt. Een paar hutjes ingeklemd tussen een verhoogde weg en aan een brede sloot. Het viel ons op dat het water al bijna tot aan de hutjes staat. Als het waterpeil iets stijgt komt dit zelfs in hun hutjes.

Voordat de bijeenkomst startte gingen we op bezoek bij Anji, de jongen die zijn been heeft gebroken. Het gaat gelukkig de goede kant op. De spalk was eraf en zijn moeder was begonnen om wat oefeningen met hem te doen. Eigenlijk moet hij ook gaan leren lopen, maar daar heeft hij een looprekje voor nodig.

Daarna was de bijeenkomst met bidden, zingen en het vertellen uit Gods Woord. Ook werden de kerstgeschenken weer uitgedeeld. Ondanks de armoede zie je blijde gezichten dat er mensen komen die naar hen omkijken en met hen willen bidden en Gods Woord uitleggen. In deze plaats mochten we ook een kleine baby vasthouden. Dan denk je wel even aan de baby’s in Nederland die geboren worden in weelde. Ze liggen in een wiegje met voldoende eten, kleding en een goed dak boven hun hoofd. En dan hier een kindje in een doek, geen wiegje, niet voldoende te eten en een schamel dak om onder te leven.

Als laatste gingen we naar Chandole. Prempaul richt zich in deze sloppenwijk vooral op de kinderen, al komen er ook volwassenen bij zitten om te luisteren naar het Bijbelverhaal. Bij aankomst zaten de kinderen al te wachten om voor ons te zingen. Ook hier hebben we als afsluiting kerstgeschenken uitgedeeld. Wat zie je dan een blijde gezichtjes.

Bij thuiskomst moesten we wel even bijkomen van alle schrijnende en indrukwekkende dingen die we hadden gezien.

De volgende ochtend zijn we ook nog mee geweest naar de sloppenwijk in Bapatla. Bij aankomst kwam de stank van rottend afval ons al tegemoet. Deze groep mensen wonen en leven letterlijk op de vuilnisbelt. We kunnen het ons maar moeilijk voorstellen, maar dit is hun werkelijkheid. Deze mensen hebben niets anders en kunnen ook nergens anders heen. Ze zijn afhankelijk van dit afval om een klein beetje inkomen te hebben al is dit nog niet eens genoeg om er twee keer per dag van te eten. In deze situatie zie je ook jonge kinderen die op deze manier opgroeien. Onvoorstelbaar. De mensen zaten al op ons te wachten en met elkaar hebben we gebeden, gezongen en is Gods Woord open gegaan. Daarna hebben we ook hier de kerstgeschenken uitgedeeld.

Nu we zelf al deze plaatsen hebben bezocht dringt het pas echt tot je door dat het nog schrijnender is dan je je kan voorstellen. Deze mensen leven werkelijk buiten de samenleving in hutjes die niet meer zijn dan wat stokken met een zeil erover of een bladerdak. Dit biedt niet eens een droog plekje als het regent. Wat merk je dan ook weer welk belangrijk werk Prempaul mag doen. Elke week bezoekt hij deze mensen om hun wat aandacht en liefde te geven, maar bovenal om Gods Woord met hen open te doen. Maar wat een werk is er ook nog te doen om deze mensen te helpen en hun situatie wat te verbeteren. Wat ligt er dan toch ook een taak voor ons in Nederland om voor deze mensen te blijven bidden. Maar ook financieel is ondersteuning nodig, want zonder dat is dit werk niet mogelijk.

Toen we vanuit Nederland vertrokken hadden we ook nog kleding in de koffer om in de sloppenwijken uit te delen. De tijd tijdens deze bijeenkomst was echter te kort om dit ook gelijk nog te doen. Prempaul hoopt dit daarom op de volgende bijeenkomst te doen.

Op zondagmorgen zijn we weer naar de kerk geweest en hebben we weer de zondagsscholen meegemaakt. Wat worden we blij van het enthousiasme van de kinderen. We hebben hen allemaal tandpasta gegeven.

Vandaag zijn we vooral bezig geweest met wat organisatorische taken voor de stichting. Als werkgroeplid heeft Kees de kasboekcontrole gedaan en zijn er dingen besproken voor het komende verlof.

Zoals gezegd vliegt de tijd zeer snel. Morgen is onze laatste dag in het huis van de familie Pulipati. Donderdag hopen we weer terug te reizen naar Nederland. We hebben deze periode als zeer goed ervaren en wensen Prempaul, Alice en de kinderen Gods zegen toe in alles.

 

18 november 2019

Afgelopen zaterdag was een bijzondere dag, want wij zijn mee geweest naar een Indiase bruiloft. Wat een verschil met Nederland. Er waren wel 1500-2000 gasten die de bruiloft bij woonden. Na de huwelijks voltrekking kregen alle gasten een heerlijke maaltijd. Ook zijn we op de foto geweest met het bruidspaar wat voor hen en voor ons speciaal was. Maar niet alleen het bruidspaar wilde met ons op de foto. Ook anderen proberen (stiekem) een foto met ons te krijgen.

Zondag zijn we naar de kerk geweest. Eerst hebben we de zondagsschool bijgewoond waar zo’n 30 kinderen kwamen om te luisteren naar een Bijbelverhaal over Jakob en Ezau. Na de zondagsschool begon de kerkdienst waar we ook diverse mensen hebben mogen ontmoeten. Na een goede dienst zijn we terug naar huis gegaan. Na de maaltijd en een momentje rust kwamen de kinderen voor de zondagsschool bij Prempaul en Alice thuis. Ook hier mochten we 21 kinderen ontmoeten die stil zaten te luisteren naar het verhaal uit de kinderbijbel.

We mogen zien dat het werk mag groeien. Dit is niet iets wat wij als mensen kunnen, maar dit is iets wat de Heere doet. Wat een zegeningen! Laten we ook in Nederland blijven bidden dat dit nog verder mag groeien en uitbreiden, want er leven nog zoveel mensen buiten Gods Woord.

Voor Kees was het een bijzondere dag, want op deze zondag was hij jarig. We zijn dankbaar dat de Heere hem er weer een jaar heeft bij gegeven. Het was ook bijzonder om te ervaren dat er tijdens de kerkdienst ook gedacht werd aan zijn verjaardag.

Wij zijn ervan overtuigd wat een weelde wij toch hebben in Nederland. Zeker als je ziet hoeveel mensen er hier in armoede leven. Wij hopen en bidden dat Prempaul en Alice dit werk met onze en jullie hulp en de zegen van de Heere, mogen blijven doen en ook uitbreiden. Want er ligt nog zoveel arbeid te wachten en ook hier in India zijn de velden wit om te oogsten, maar de arbeiders weinig.

 

15 November 2019

Na alle voorbereidingen zijn we maandag 11 november om 6 uur vertrokken van huis richting Schiphol. Met een vertraging van 15 minuten zijn we uiteindelijk de lucht in gegaan. Na een voorspoedige vlucht arriveerden we om 01:20 uur in New Delhi. Het was heerlijk om even onze benen te kunnen strekken na de lange zit. De controles gingen zeer snel deze keer, waardoor we zonder problemen het land in konden. We hadden best wel wat overstap tijd, dus even het vliegveld bekeken.

Bij het tweede deel van de vlucht hadden we opnieuw wat vertraging door technische problemen. Deze keer was de vlucht maar twee uurtjes. Buiten werden we opgewacht door familie Pulipati waarna we het laatste stukje met de auto verder reisden naar hun huis.

Aankomst op het vliegveld

Na een heerlijke maaltijd konden we even rusten en dan merk je pas hoe vermoeid je bent na 1,5 dag reizen. We knapten er best even van op en toen was het tijd om alle meegekomen groetjes uit Nederland over te brengen. Ook hebben we de koffers uitgepakt met alle gesponsorde spullen die we tijdens ons verblijf hopen uit te delen in de sloppenwijken.

Donderdagavond is Kees meegeweest met Prempaul naar het kerkje waar een dienst werd gehouden. Na een korte preek werden alle noden en zorgen in de gemeente aan de Heere opgedragen. Daarna zijn we weer terug naar huis gegaan. Het was al 21:30 uur, maar er waren nog veel mensen op straat. Waarschijnlijk heeft dit te maken met de warmte overdag ook al is het momenteel een koelere periode voor Indiase begrippen.

De tijd vliegt hier voorbij. We wensen u allemaal een goed weekend en een gezegende zondag vanuit India.

Kees en Jacqueline

 

2018

In maart 2018 zijn Kees en Jacqueline op bezoek geweest bij familie Pulipati. Zij vertellen graag zelf iets over hun ervaringen:

We hadden onze reis goed voorbereid, maar vlak voor vertrek kregen we een sms’je dat onze vlucht was geannuleerd. Gelukkig was een omboeking mogelijk en zo arriveerden we om 4:45 uur op het vliegveld van Chennai waar Prempaul ons stond op te wachten. Hij nam ons mee in het voor onze begrippen drukke en chaotische verkeer. Na een poosje rust in een hotel wachtte ons de volgende uitdaging: een treinreis van zes uur naar Bapatla. Daar stond familie van Prempaul ons op te wachten met een spandoek en bloemenkransen. Een Indiase riksja bracht ons uiteindelijk naar Alice, waar we hartelijk verwelkomd werden.

De volgende dag konden we ons een beeld gaan vormen van de omgeving waar het huis van Prempaul en Alice staat. Wat ons vooral opviel was het geluid dat overal vandaan kwam (van de tempels in de buurt) en waar je ook kijkt zie je mensen lopen, fietsen of met de motor zich verplaatsen. Navraag bij Prempaul leerde ons dat zij midden tussen de hindoes wonen waar zij min of meer worden gedoogd en hun werk mogen doen met de hulp van de Heere.

Ons eerste uitstapje vond plaats op de motor welke zij mogen gebruiken van een vriend zolang zij er nog geen hebben. Voor een motor is op dit moment geen geld, maar deze is wel zeer belangrijk voor het evangelisatiewerk wat Prempaul verricht in diverse plaatsen (plaatsen zijn te vinden op de site van LBF). Dit roepingswerk wat zij mogen doen onder hindoes en moslims is zeker niet zonder gevaar. Verschillende keren hebben zij al te horen gekregen dat zij moeten stoppen of weg moeten gaan,’maar’, zegt Prempaul, ‘zolang de Heere ons de kracht geeft, zullen wij dit dankbare werk blijven doen’. De mensen kijken iedere week naar hem uit als hij het evangelie probeert te vertellen. Iedere week krijgen ze een stuk fruit wat wordt bijeengebracht door sponsoring vanuit Nederland. Wat een dankbaarheid zie je dan op de gezichten van de ouderen en kinderen als zij dit krijgen. Op dat moment besef je wat een weldaad wij in Nederland hebben en welke armoede er is in India. Ook beseffen wij nu hoe belangrijk het geld en de ondersteuning is vanuit Nederland om dit werk te kunnen blijven doen.

Wij weten dat er veel armoede en christenvervolging is in India, maar nu wij er geweest zijn en er midden in waren, leeft dit gevoel nog meer. Onze ervaring is dat de bevolking in India zeer arm is en onder soms moeilijke omstandigheden wonen. Met zeer weinig geld moeten ze rond komen wat betekent dat er niet altijd voldoende eten is. Wel blijkt dat er meer mensen zondags naar de kerk komen om het Woord van de Heere te horen verkondigen. Dit mag gezien worden als een zegen op het werk dat door Prempaul wordt verricht. Mogen wij dit in ons gebed meenemen als een steun voor Prempaul en Alice in het verre India.

Wij hopen dat dit reisverslag ons stil zet bij het zo belangrijke werk dat Prempaul en Alice met de hulp van de Heere mogen verrichten en dat wij ook beseffen dat zonder onze financiële steun dit niet mogelijk is.

Wij wensen Prempaul, Alice, Martha en verdere familie Gods zegen toe in het werk dat zij mogen verrichten in Bapatla en omgeving.

Vriendelijke Groeten Kees en Jacqueline Potter

“Ik ben het Levende Brood Dat uit den hemel nedergedaald is; zo iemand van dit Brood eet, die zal in der eeuwigheid leven. En het brood dat Ik geven zal, is Mijn vlees, hetwelk Ik geven zal voor het leven der wereld.”  ~Johannes 6:51~

Familie Pulipati