Kees en Jacqueline

We hadden onze reis goed voorbereid, maar vlak voor vertrek kregen we een sms’je dat onze vlucht was geannuleerd. Gelukkig was een omboeking mogelijk en zo arriveerden we om 4:45 uur op het vliegveld van Chennai waar Prempaul ons stond op te wachten. Hij nam ons mee in het voor onze begrippen drukke en chaotische verkeer. Na een poosje rust in een hotel wachtte ons de volgende uitdaging: een treinreis van zes uur naar Bapatla. Daar stond familie van Prempaul ons op te wachten met een spandoek en bloemenkransen. Een Indiase riksja bracht ons uiteindelijk naar Alice, waar we hartelijk verwelkomd werden.

De volgende dag konden we ons een beeld gaan vormen van de omgeving waar het huis van Prempaul en Alice staat. Wat ons vooral opviel was het geluid dat overal vandaan kwam (van de tempels in de buurt) en waar je ook kijkt zie je mensen lopen, fietsen of met de motor zich verplaatsen. Navraag bij Prempaul leerde ons dat zij midden tussen de hindoes wonen waar zij min of meer worden gedoogd en hun werk mogen doen met de hulp van de Heere.

Ons eerste uitstapje vond plaats op de motor welke zij mogen gebruiken van een vriend zolang zij er nog geen hebben. Voor een motor is op dit moment geen geld, maar deze is wel zeer belangrijk voor het evangelisatiewerk wat Prempaul verricht in diverse plaatsen (plaatsen zijn te vinden op de site van LBF). Dit roepingswerk wat zij mogen doen onder hindoes en moslims is zeker niet zonder gevaar. Verschillende keren hebben zij al te horen gekregen dat zij moeten stoppen of weg moeten gaan,’maar’, zegt Prempaul, ‘zolang de Heere ons de kracht geeft, zullen wij dit dankbare werk blijven doen’. De mensen kijken iedere week naar hem uit als hij het evangelie probeert te vertellen. Iedere week krijgen ze een stuk fruit wat wordt bijeengebracht door sponsoring vanuit Nederland. Wat een dankbaarheid zie je dan op de gezichten van de ouderen en kinderen als zij dit krijgen. Op dat moment besef je wat een weldaad wij in Nederland hebben en welke armoede er is in India. Ook beseffen wij nu hoe belangrijk het geld en de ondersteuning is vanuit Nederland om dit werk te kunnen blijven doen.

Wij weten dat er veel armoede en christenvervolging is in India, maar nu wij er geweest zijn en er midden in waren, leeft dit gevoel nog meer. Onze ervaring is dat de bevolking in India zeer arm is en onder soms moeilijke omstandigheden wonen. Met zeer weinig geld moeten ze rond komen wat betekent dat er niet altijd voldoende eten is. Wel blijkt dat er meer mensen zondags naar de kerk komen om het Woord van de Heere te horen verkondigen. Dit mag gezien worden als een zegen op het werk dat door Prempaul wordt verricht. Mogen wij dit in ons gebed meenemen als een steun voor Prempaul en Alice in het verre India.

Wij hopen dat dit reisverslag ons stil zet bij het zo belangrijke werk dat Prempaul en Alice met de hulp van de Heere mogen verrichten en dat wij ook beseffen dat zonder onze financiële steun dit niet mogelijk is.

Wij wensen Prempaul, Alice, Martha en verdere familie Gods zegen toe in het werk dat zij mogen verrichten in Bapatla en omgeving.

Vriendelijke Groeten Kees en Jacqueline Potter

Prempaul en Alice Pulipati

“Ik ben het Levende Brood Dat uit den hemel nedergedaald is; zo iemand van dit Brood eet, die zal in der eeuwigheid leven. En het brood dat Ik geven zal, is Mijn vlees, hetwelk Ik geven zal voor het leven der wereld.”  ~Johannes 6:51~