Sloppenwijk Ittikampadu

Langs de kant van de weg, een eindje buiten de bebouwde kom, staan een paar hutjes van palmbladeren bij elkaar. Hier stoppen we en begroeten de mensen. Ze zijn blij ons te zien. Een paar matjes worden gepakt, zodat iedereen kan zitten.

 

Als iedereen er is beginnen we met gebed en zingen we met elkaar. Daarna mogen we hen op eenvoudige wijze vertellen uit Gods Woord. De mensen drinken de woorden in. Het is nog zo nieuw voor hen. De meesten zijn opgegroeid met het hindoeïsme en weten niets van de Levende God.

 

Ondertussen zijn ze het gewend dat we elke week komen. Maar in het begin was dit echt nieuw voor hen. Elke week een bijeenkomst, iemand die aandacht voor hen heeft en hulp biedt. Dat was voor hen erg ongewoon. Ze zijn eraan gewend dat de meeste mensen met een boog om hen heen lopen en niets met hen te maken willen hebben. In de samenleving worden ze gezien als kastelozen.

 

“Ik ben het Levende Brood Dat uit den hemel nedergedaald is; zo iemand van dit Brood eet, die zal in der eeuwigheid leven. En het brood dat Ik geven zal, is Mijn vlees, hetwelk Ik geven zal voor het leven der wereld.”  ~Johannes 6:51~

Familie Pulipati